Blog

Gospel

የት እንደማገኝህ አውቃለሁ፡ ክፍል ሁለት

December 19, 2018, Author: memher

“I know where to find you.” Part two.

የትንሹ ልጄ አስገራሚ መልስ።

ባለፈው ባየነው ታሪክ ትንሹ ልጄ ብዙ ሚሊዮን ህዝብ በሚገኝበት ዓመታዊ በዓል እጄን ይዞ እንዲሄድ ደጋግሜ ብጠይቀውም ሳይሰማኝ ብቻውን መሄድ እንደጀመረና ከዓይኑ ከተሰወርኩበት በኋላ እኔን ፍለጋ ብዙ እንደደከመና ከዚያ በኋላ እጁን ያዝ አድርጌ «አየህ እንደዚህ እንዳትጠፋ ነው እጄን ያዘኝ ያልኩህ» ስለው ላለመሸነፍ በመወሰን “I know where to find you.” ያለኝን እንደምሳሌ ተጠቅመን እግዚአብሔር አባታችን እኛን እስኪያገኘን ድረስ የሚፈልገን የፍቅር አባት እንደሆነ ተመልክተናል።

እግዚአብሔርን እንደምንወደው እናስብ ይሆናል ነገር ግን እርሱ እኛን የሚወደውን ያህል አንወደውም። እግዚአብሔርን በተለያየ መንገድ እንፈልገው ይሆናል እርሱ የሚፈልገንን ያህል ግን አይደለም። እግዚአብሔር አባታችን ከምናስበው በላይ እጅግ ርህሩህና አፍቃሪ ይቅር ባይም አምላክ ነው። ልቡን ብናውቅና ለኛ ምን ያህል እንደሚጠነቀቅ ብንረዳ በፍቅሩ ስበት ተጎትተን ወደ አባትነቱ ጉያ እንገባለን።

ለዛሬ በሉቃስ ወንጌል ምእራፍ አስራ አምስት ከቁጥር አስራ አንድ እስከ ሰላሳ ሁለት ያለውን ክፍል ወስደን የእግዚአብሔር የአባትነት ፍቅር ምን ያህል የጸና እንደሆነ እንመልከት። የታሪኩ መነሻ በምእራፍ አስራ አምስት ቁጥር አንድ እስከ ሁለት ላይ ያለው ቃል ነው። «ቀራጮችና ኃጢአተኞችም ሁሉ ሊሰሙት ወደ እርሱ ይቀርቡ ነበር። ፈሪሳውያንና ጻፎችም፦ ይህስ ኃጢአተኞችን ይቀበላል ከእነርሱም ጋር ይበላል ብለው እርስ በርሳቸው አንጐራጐሩ።» ይላል (ሉቃ.15፡1-2) ኃጢአተኞች የተባሉት ሊሰሙት በመምጣታቸው ምክንያት ላንጎራጎሩት ፈሪሳውያንና ጻፎች በምሳሌ ለማስተማር ከተጠቀማቸው ሶስት ምሳሌዎች አንዱ ስለ አፍቃሪው አባት ነው። ብዙዎች ታሪኩን የሚያውቁት «የጠፋው ልጅ» በሚል ሲሆን እኔ ግን አፍቃሪው አባት የሚለው የበለጠ ሚዛን ይደፋብኛል። አንድ አባት ሁለት ልጆች ነበሩት። « ከእነርሱም ታናሹ አባቱን፦ አባቴ ሆይ፥ ከገንዘብህ የሚደርሰኝን ክፍል ስጠኝ አለው። ገንዘቡንም አካፈላቸው።» ይላል። (ቁጥር 12) ከዚያ በኋላ ይህ ታናሽ ልጅ ከአባቱ የወሰደውን ገንዘብ ሁሉ ከሰረ። ቃሉ እንዲህ ይላል «ከጥቂት ቀንም በኋላ ታናሹ ልጅ ገንዘቡን ሁሉ ሰብስቦ ወደ ሩቅ አገር ሄደ፥ ከዚያም እያባከነ ገንዘቡን በተነ። ሁሉንም ከከሰረ በኋላ በዚያች አገር ጽኑ ራብ ሆነ፥ እርሱም ይጨነቅ ጀመር። ሄዶም ከዚያች አገር ሰዎች ከአንዱ ጋር ተዳበለ፥ እርሱም እሪያ ሊያሰማራ ወደ ሜዳ ሰደደው። እሪያዎችም ከሚበሉት አሰር ሊጠግብ ይመኝ ነበር፥ የሚሰጠውም አልነበረም።» (ቁጥር 13-16) ታናሹ ልጅ የባለጠጋ ልጅ ነበር። አባቱ ሎሌዎች ስላሉት በቤቱ ሳለ ምንም ከባድ ሥራ መስራት አይጠበቅበትም ነበር። ሁሉን አግኝቶ በአባቱ ክብር በቤቱ ይኖር ነበር። አሁን ግን ከአባቱ የወሰደውን ሁሉ ከሰረ። ከዚያም አልፎ የእርያ ጠባቂ ሆነ። አርያዎች ከሚበሉት አሰር እንኳ ለመብላት ተመኘ ያንንም ግን የሚሰጠው አልነበረም። በዚህን ጊዜ ይህ ልጅ ወደ ልቡ ተመለሰና አባቱን አሰበ እንዲህም አለ «ወደ ልቡም ተመልሶ እንዲህ አለ፦ እንጀራ የሚተርፋቸው የአባቴ ሞያተኞች ስንት ናቸው? እኔ ግን ከዚህ በራብ እጠፋለሁ። ተነሥቼም ወደ አባቴ እሄዳለሁና፦ አባቴ ሆይ፥ በሰማይና በፊትህ በደልሁ፥ ወደ ፊትም ልጅህ ልባል አይገባኝም፤ ከሞያተኞችህ እንደ አንዱ አድርገኝ እለዋለሁ።» (ቁጥር 17-19) ተነስቼ ወደ አባቴ እሄዳለሁና የሚለው ቃል በዚህ ልጅ ውስጥ ትልቁ ውሳኔ ነው። ለመሆኑ እንዴት ይህንን ሊያስብ ቻለ? ያጠፋው ጥፋት ቀላል ነውን? ቃሉን በሚገባ ስናስተውለው ይህ ልጅ ያጠፋው ጥፋት የአባቱን ገንዘብ ወስዶ ከማባከን ያለፈ ነበር። ልጆች የአባታቸውን ሀብት የሚወርሱት አባታቸው ከሞተ በኋላ ነው። ይህ ልጅ አባቱ በሕይወት እያለ የውርሱን ድርሻ መጠየቁ አባቱን «በሞትክ ዕድሜህ ምነው ረዘመ?» እንደማለት ነበር። አባቱ በህይወት እያለ ከገንዘብህ የሚደርሰኝን ስጠኝ ብሎ መጠየቅ በሌላ አነጋገር ቶሎ ብትሞት ደስ ይለኛል ማለት ነው። እንግዲህ አባትየው ይህንን ሁሉ ታግሶ ነበር ለልጁ ድርሻውን ሰጥቶ የሸኘው። በታናሹ ልጅ አስተሳሰብ ከአባቱ ይልቅ ገንዘብ ነው የሚበልጠው። ለአባቱ ግን ገንዘብ ምንም ነው። ከሁሉ የሚበልጥበት ልጁ ነውና እንደዚያ ክብሩን በሚያዋርድ ልብንም በሚሰብር መንገድ ገና በህይወት እያለ ካንተ ጋር መኖር አልፈልግም አንተን አልፈልግህም ገንዘብህን ግን እፈልጋለሁና ስጠኝ ብሎ ሲጠይቀው ምንም ሳያቅማማ ሰጠው። እንግዲህ ይህንን ያክል ከባድ በደል የበደለ ልጅ ነው «ወደ አባቴ እመለሳለሁ» እያለ ያለው። በእርግጥ ያደረገውን ከባድ ነገር ስለሚያውቅ «አባቴ ሆይ፥ በሰማይና በፊትህ በደልሁ፥ ወደ ፊትም ልጅህ ልባል አይገባኝም፤ ከሞያተኞችህ እንደ አንዱ አድርገኝ እለዋለሁ።» ነበር ያለው። ለመሆኑ ወደ አባቱ ሲመለስ ምን ሆነ? ታሪኩን እንቀጥል «ተነሥቶም ወደ አባቱ መጣ። እርሱም ገና ሩቅ ሳለ አባቱ አየውና አዘነለት፥ ሮጦም አንገቱን አቀፈውና ሳመው። ልጁም፦ አባቴ ሆይ፥ በሰማይና በፊትህ በደልሁ፥ ወደ ፊትም ልጅህ ልባል አይገባኝም አለው። አባቱ ግን ባሪያዎቹን አለ፦ ፈጥናችሁ ከሁሉ የተሻለ ልብስ አምጡና አልብሱት፥ ለእጁ ቀለበት ለእግሩም ጫማ ስጡ የሰባውን ፊሪዳ አምጥታችሁ እረዱት፥ እንብላም ደስም ይበለን፤ ይህ ልጄ ሞቶ ነበርና ደግሞም ሕያው ሆኖአል፤ ጠፍቶም ነበር ተገኝቶአልም። ደስም ይላቸው ጀመር።» (ቁጥር 20-24)

ልጁ ሲመጣ ደጃፍ ላይ ደርሶ የአባቱን ቤት በር አላንኳኳም። ይልቅስ ገና ከሩቅ ሳለ አባቱ አየውና አዘነለት ነው የሚለው። ይህም አንድ የሚያሳየን ነገር አለ። አባትየው ልጁ ከጠፋበት ጊዜ ጀምሮ አይኖቹ መንገድ መንገዱን ይቃኙ ነበር። ልጁ የጠፋበት አባት ነውና ቤቱ ውስጥ ገብቶ መቀመጥ አይችልም። ይህንን የሚረዳው ልጁ የጠፋበት ወላጅ ብቻ ነው። ልጁ የጠፋበት ወላጅ እህሉ አይጥመው መኝታው አይደላው እንዲሁ ሲቆዘም ነው የሚኖረው። አብዛኛውን ጊዜ መንገድ መንገዱን አላፊ አግዳሚውን እያየ ፊቱ ነፋስ እየገረፈው ነው የሚኖረው። መሽቶ እቤት ሲገባም እንኳ ኮሽ ባለ ቁጥር እየበረገገ የሚኖር ነው የሚሆነው። እንዲሁ ምንም እንዳልጠፋበት ሰው ሲመሽ በሩን ዘግቶ በሰዓቱ በልቶና ጠጥቶ የሚኖር አይደለም። አንድ ጓደኛየ በቅርቡ የነገረኝ የአባቱ ታሪክ በጣሙን ነበር ልቤን የነካኝ። ይህ ጓደኛየ የወጣትነት እድሜው ሲደርስ ከሌሎች ጓደኞቹ ጋር ውጭ ማመሻሸት ይጀምራል። እናቱም አባቱም እንዳያመሽ ቢነግሩትም ደጋግሞ ያመሻል። ይህንን ተግባሩን እንዲተው ያደረገውን ነገር ሲነግረኝ የእውነተኛ አባት ልብ ምን እንደሚመስል አስተዋልኩ። አባቱ ይህንን ማምሸቱን ያስተውት በበትር ሳይሆን በፍቅር ነበር። አንድ ቀን አለኝ አንድ ቀን እንደለመድኩት በጣም አምሽቼ እኩለ ሌሊት ላይ ስመጣ አባቴ ጋቢውን ለብሶ በረንዳ ላይ ቁጭ ብሎ ይጠብቀኛል። ከዚያ መግባቴን ሲያይ ደህና አመሸህ ልጄ ብሎ ወደ መኝታ ቤቱ ሲገባ ልቤን በጣም ተሰማኝ ። ቢገርፈኝ ኖሮ እንደዚያ የሚሰማኝ አይመስለኝም እኔም ከዚያች ቀን ጀምሮ ማምሸት አቆምኩ አለኝ። ከሞላ ጎደል ያስታወስኩትን ነው የነገርኳችሁ። ወላጆች ሁሉን ነገር በልባቸው ነው የሚጨርሱት። ስለኛ የሚያስቡትን ብዙም የምናውቅ አይመስለኝም። በመሆኑም ከላይ ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በሰጠን ምሳሌ ያለው አባት ልጁ ሲመጣ ከሩቅ ማየት እሩቅ እሩቁን እያማተረ የልጁን መምጣት ተስፋ ያደርግ እንደነበር ያሳየናል። ከሩቅ ሲያየውም ወደርሱ እስኪመጣ ድረስ መጠበቅ አልቻለም። አባት ሆኖ ሳለ ሊከበር ሲገባው እርሱ ግን ሮጠ። በድሮ ዘመን ለአባቶች መሮጥ ክብርን መጣል ተደርጎ ነበር የሚወሰደው። «እርሱም ገና ሩቅ ሳለ አባቱ አየውና አዘነለት፥ ሮጦም አንገቱን አቀፈውና ሳመው።» ሮጦ አንገቱን አቀፈውና ሳመው። ተመልከቱ ይህ ልጅ ከእሪያ ጥበቃ የመጣ ጠረኑ ሁሉ እሪያ እሪያ የሚሸት የተጎሳቆለ ነው። ይህ ሁሉ ግን ለሌላ ሰው እንጂ ለአባት አይሰራም። አባትና እናት ከእሪያ ጠረን አልፈው የልጃቸውን መዓዛ ያሸታሉ። ልጁ ጥፋቱን እያሰበ ብዙ ነገር ሊናገር ቢሞክርም አባቱ ግን በደስታ ሰክሮአልና ያንን ሊሰማ የሚችል ጆሮ አልነበረውም። ይልቅስ አንገቱን አቅፎ በመሳም ፍቅሩን ናፍቆቱን ከተወጣ በኋላ ለባሪያዎቹ እንዲህ የሚል ትእዛዝ አስተላለፈ «አባቱ ግን ባሪያዎቹን አለ፦ ፈጥናችሁ ከሁሉ የተሻለ ልብስ አምጡና አልብሱት፥ ለእጁ ቀለበት ለእግሩም ጫማ ስጡ፤የሰባውን ፊሪዳ አምጥታችሁ እረዱት፥ እንብላም ደስም ይበለን፤ ይህ ልጄ ሞቶ ነበርና ደግሞም ሕያው ሆኖአል፤ ጠፍቶም ነበር ተገኝቶአልም። ደስም ይላቸው ጀመር።» (ቁጥር 22-24) ልጁ የጠፋበት አባት ልጁ ሲገኝለት ያጠፋውን ጥፋት ለማሰብ አቅምን ያጣል። የልጁ መገኘት እንጂ ሌላ የሚታየው ነገር የለም። ይህ ልጄ ሞቶ ነበርና ደግሞም ሕያው ሆኖአል ጠፍቶም ነበር ተገኝቶአል በማለት የልጁ መመለስ ከሙታን መነሳት መሆኑን አወጀ። እንኳንስ ገንዘቤን አባክነህ መጣህ ሊል ቀርቶ የሰባውን ፍሪዳ አምጡና እረዱት አለ። ከሁሉ የተሻለ ልብስ አምጡና አልብሱት ለእጁ ቀለበት ለእግሩም ጫማ አምጡ አለ። ሁኔታው የሚመስለው አባቱን ንቆ አዋርዶ የአባቱንም ውርስ አባክኖና አጥፍቶ ለመጣ ልጅ የሚደረግ አቀባባል ሳይሆን የአባቱን ትእዛዝ ሁሉ ፈጽሞ የአባቱን ልብ ደስ ያሰኘ ልጅ አቀባበል ነው የሚመስለው። ይህ ሁሉ አባታችን እግዚአብሔር እኛን ከርሱ ጠፍተን የነበርነው ኃጢአተኞች በንስሐ ወደ አባቴ እሄዳለሁ ብለን ስንመለስ የሚያደርግልንን አቀባበል ነው። ጌታችንና መድኃኒታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ይህንን ምሳሌ ለመናገር ምክንያት የሆነውን አትርሱ። ቀራጮችና ኃጢአተኞች ወደርሱ ሲመጡ ላንጎራጎሩት በጽድቃቸው ለሚመኩት ጸሐፍትና ፈሪሳውያን ነው ይህንን እየተናገረ ያለው። ስለዚህ ምሳሌው እነዚህ እነርሱ ኃጢአተኞች የሚሉአቸው የጠፉት ልጆቹ እንደሆኑና በመምጣታቸው መደሰቱን ነው እየነገራቸው ያለው። በመሆኑም ይህ አፍቃሪ አባት የሁላችንም አባት የሆነው እግዚአብሔር ነው። ይህ አባቱን ብትሞት ይሻላል በሚል አስተሳሰብ በማዋረድ ገንዘቡን ተካፍሎ የጠፋው ልጅ ደግሞ እኛ የሰው ልጆች ሁላችንም ነን።

ይቀጥላል…

መምህር ጸጋ።